Ο αρλεκίνος

Ο εαυτός και οι αντανακλάσεις του.
Ο καθρέφτης, το είδωλο και το υποκείμενο.
Η σχέση μας με μας, με τον άλλο πίσω απο την κοινωνική μάσκα της σύμβασης.
Η δυσκολία δεν είναι στην αναζήτηση, αλλά στην διαχείριση της ανησυχίας για τον αν τελικά θα μπορέσουμε να μάθουμε ποιός είναι ο άλλος απέναντι, που μας χαιρετά οικεία.

Κάπου εκεί μπορείς να συναντήσεις και το θέατρο κι ίσως ανάμεσα στα πολλά πρόσωπα, τα τόσο διαφορετικά, τα εξωπραγματικά, τα υπερβολικά, τα ξένα,
να βρείς κι ένα δικό σου μικρό , κρυμμένο προσωπείο που να σου θυμίζει κάτι.


(υ.γ. Όσο κι αν προσπαθεί το κλιματιστικό, το μυαλό υπερθερμαίνεται!)

Ο Διευθυντής της Ορχήστρας

Τιιι κάνουμε; Χαθήκαμε, ε; Έχω κάτι καινούργιο για να ζεσταθούμε λιγάκι... Μην σας τρομάξει ο χαρακτήρας, αυτή τη φορά είναι κλεμμένος απο το σουρεαλιστικό σενάριο του Salvador Dali, BABAΟUO. Δεν είναι το κεντρικό πρόσωπο του σεναρίου αλλά συμμετείχε σε μια σκηνή που ξεχώρισα ως την πιο ρεαλιστική του έργου. Το περιβάλλον στο οποίο τον τοποθέτησα, μοιάζει απρόσιτο αλλά ο χαρακτήρας αυτός έχει ακόμα πολλά να πει κι είναι όλα οικεία. 
Οφείλω να ανάφέρω πως το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε στα πλαίσια του μαθήματος Ισπανόφωνο και Λατινοαμερικάνικο θέατρο.

Ο Διευθυντής της Ορχήστρας

Σκόρπιες λευκές τρίχες, λιπαρές στην άκρη , συναντιούνται σχεδόν σε παράταξη από το μέσο της φαλακρής κώμης ως τον αυχένα. Νύχια καθαρά, περιποιημένα, και στον παράμεσο δαχτυλίδι χρυσό με κόκκινη πέτρα.

«Εγώ ξέρω καλύτερα απ’ όλους…όλους! Αν κουράστηκα; Όχι! Ποτέ! Σιωπή!»

            Καθισμένος στο γυμνό στρώμα του κρεβατιού, κοιτάζεται στον καθρέφτη της ντουλάπας, ακριβώς απέναντι. Τα δάχτυλα του διασχίζουν το σβέρκο και χαϊδεύουν τις ζάρες που σχηματίζει το αφυδατωμένο δέρμα.

«Σιωπή! Τι σημαίνει μάταιο; Τόσα χρόνια στρατιωτικός ,δεν έμαθες να χρησιμοποιείς ορθά τις λέξεις; Και τι σημαίνει μάταιο; Λέξη τεχνητή , αποδεικτική της νωθρότητας και της απραγίας…»

 Κόκκινο παντελόνι με χρυσή ραφή στο πλάι. Πουκάμισο ξεκούμπωτο, λευκό, σιδερωμένο σαν να πλησιάζει το τέλειο κολλάρισμα.

«Αίσχος σ’ αυτούς που αρνούνται ν’ ακούσουν! Αρνούνται, ναι, γιατί νομίζουν πως εκείνων το πνεύμα διοικεί…Αίσχος! Ποιοι, αυτοί , οι υπάνθρωποι κάτοικοι μιας χώρας δίχως σύνορα! Υπάνθρωποι, κωφοί, όχι από ατυχία αλλά από βούληση! Ακούς;»

Ξυπόλυτος. Τα πόδια του κρέμονται χωρίς να φτάνουν να πατήσουν το ξύλινο πάτωμα. Σκύβει ελαφρά. Ρεύεται δυνατά. Τραβά κοντά του μια λευκή κάλτσα από το στρώμα και τεντώνοντας τα δάχτυλα του δεξιού ποδιού προσπαθεί να τη φορέσει. Ρεύεται ξανά.

«Θα τους πατάξω! Θ’ ακούσουν και τότε…καταργείται η λέξη μα-ται-α!»

Ανασηκώνεται. Προσπαθεί για δεύτερη φορά να φορέσει την κάλτσα. Ακούγεται να σύρει μέσα στο στόμα του, παχύ φλέγμα. Σκυμμένος, φτύνει στο δάπεδο. Η κάλτσα πιάνεται από τα δάχτυλα και στέκεται. Σηκώνει την πλάτη του.

«Μα είναι δυνατόν; Μα, την προανάκρουση του Τανχάουζερ;».

Ρεύεται σιγανά.

«…αδιανόητο…».

Σηκώνει το κεφάλι και προτάσσει την κοιλιά στο κενό.

 «Θα διατάξω τη σύλληψη τους! Θα τους εξαφανίσω! Κομμουνιστές σίγουρ…».

Ρέψιμο τον διακόπτει.

«…α! Κομμουνιστές! Διαφθορείς… Όχι, όχι…».

 Αναστενάζει.

«…όχι, ίσως όχι συλλήψεις…Δεν θέλω να γίνει έτσι. Ίσως να μην πρέπει να προκαλέσουμε τόσο…»

Απευθύνει βλέμμα μεγαλοπρέπειας στον όμοιο απέναντι του.

«Είμεθα αξιοπρεπείς…εμείς οι καλλιτέχνες…».

Σφίγγει ελαφρά το πάνω χείλος.

« Καλλιτέχνες…ρομαντικοί…σπουδαίοι! Δεν θα ενδώσουμε! Δεν θα πάψουμε να υπερασπιζόμαστε τα ιδανικά του πνεύματος και του πολιτισμού μας! Εσύ, σιωπή! Χάσου! ».

Ακόμη ένα ρέψιμο.

«Όχι , όχι ρομαντικοί! Φιλάνθρωποι, ναι, ναι…και α…»Τεντώνει τα γυμνά δάχτυλα του ποδιού. Μικρά τεμαχισμένα κομμάτια κρέας σε σχήμα τετράγωνο. Τα παρατηρεί, έπειτα πιάνει μια δεύτερη κάλτσα από δίπλα του και σκύβει προς τα μπρός.

«Ησυχία είπα! Μιλώ εγώ τώρα! Ο Διευθυντής της Ορχήστρας , ο στρατιωτικός ακόλουθος  του Αρχιστράτηγου της Πρωθυπουργικής ταξιαρχίας! Ο Μέγας Αρχιμουσικός των Τάξεων!»

 Ένα ακόμη ρέψιμο ξεφεύγει με ορμή ανάμεσα από τα δόντια του.

«Σεβασμός και συμμόρφωση…α-ξιο-πρεπεια!»

Περνά την κάλτσα με μία κίνηση από το μελανό πόδι και την αφήνει. Ισιώνει την πλάτη.

«Εκείνοι όμως…φασίστες…κομμουνιστές σίγουρα!». Ρέψιμο με διάρκεια. «Κομμουνιστές, λιγδιάρηδες!».Ρέψιμο ξανά. Πιάνει την κοιλιά του.« Θα συνεχίσω…θα τους κάνω ανθρώπους εγώ! Η τοποθέτηση μου εκτός στρατιωτικής τάξης έγινε την κατάλληλη στιγμή!»

Το βλέμμα προς το είδωλο του ασάλευτο.

 «Μου το αναγνώρισε και ο Αρχιστράτηγος. Εργάστηκα σε όλη μου τη ζωή για την τάξη, για το στρατό, για την πειθαρχία, για το έθνος και ασφαλώς για την τέχνη! Μου το αναγνώρισε …Σίγουρα! Γνωρίζω καλύτερα απ’ όλους! Μου εζητήθει και θα σας κάνω ανθρώπους! Θα μάθετε ν’ ακούτε, θα μάθετε να βλέπετε!»

Αργά τραβά την κάλτσα ως τον αστράγαλο. Την τεντώνει και αναστενάζει βαθιά. «Όσο αντέξω…δεν θα υποκύψω…κομμουνιστές, φασίστες!». Χαϊδεύει το πρησμένο στομάχι. «Αλήτες, βρωμερά ξεράσματα…της μάνας σας αποπατήματα! Θα σας μάθω πως γίνονται άνθρωποι τα ζώα! Άξεστοι!»

Ακουμπά τα χέρια σε γροθιές στο στρώμα και σπρώχνει προσπαθώντας να ισιώσει την πλάτη του.

« Αγράμματοι…»

Πιο δυνατά.

«Αγράμματοι, που όλη σας τη ζωή το μόνο χαρτί που χρειάστηκε να πιάσετε ήταν…για να σκουπίσετε τον κώλο σας!» Βήχει και το φλέγμα τον πνίγει. Προσπαθεί να καταπιεί. «Από…τυ…χημένα ανθρωπάρια…».

Βήχει ξανά καθαρίζοντας το λαιμό του.

«Αποτυχημένα ανθρωπάρια του συρμού, άχρηστα πλάσματα που υπήρξατε μόνο για να καταβροχθίζετε και να γαμιέστε…»

 Οι φλέβες του λαιμού διογκώνονται.

«Κτήνη! Πότε ακούσατε ξανά μουσική, κτήνη! Μα το προανάκρουσμα του Τανχάουζερ!  Ανίδεοι, τιποτένιοι, από τη γέννηση σας πάψατε ν’ ανασαίνετε ανθρώπινα! Μονάδες ψευτοπολιτισμένες, άχρωμες, άσχημες μάσκες που δεν φοβηθήκατε ποτέ την Κρίση σας! Δεν σας φοβάμαι εγώ! Κομμουνιστές…φασίστες!».

Πνίγεται και πάλι. Προσπαθεί να πάρει ανάσα αλλά ο αέρας δεν του φτάνει και το σφύριγμα μοιάζει σαν από αμαξοστοιχία. Σκύβει όλο και περισσότερο μπροστά ώσπου πέφτει με φόρα μπρούμυτα στο πάτωμα. Τότε ακούγεται η βαριά ανάσα του.

«Δεν σας…φο-βα-μαι εγώ…συνετός πά-ντα, σώφρων πά-ντα, ηγεμών πά-ντα! Υπακούω πάντα! Με διέταξε ο στρατηγός…να αποστρατευτώ…να οργανώσω μια πολιτική ορχήστρα…να παίζω για το κοινό… του μετρό…να ψυχαγωγώ…το κοινό…του μετρό…στην πλατφόρμα…το πλήθος που περιμένει…το πλήθος που έρχεται…όχι κοινό, πλήθος, μάζα, όχλος…να διευθύνω όσο εκείνοι περνούν, μόνο περνούν, κι όταν ανοίγουν οι πόρτες εκείνοι που φεύγουν κι εκείνοι που μόλις έφτασαν μπλέκονται ανάμεσα στα όργανα, τραβούν με τις βιαστικές βαλίτσες τους τις παρτιτούρες, ανακατεύονται μεταξύ των εγχόρδων και των πνευστών, διαλύουν τη συμφωνία…κι εγώ συνεχίζω να διευθύνω… τον όχλο… την αταξία, το χάος…είναι διαταγή.»

             

        Πρόσκληση

             Το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (Ναύπλιο)

σας προσκαλεί στην Επιστημονική Ημερίδα με θέμα:         

Ιάκωβος Καμπανέλλης

Τιμώντας –ένα χρόνο μετά τον θάνατό του- τον μεγάλο Έλληνα θεατρικό συγγραφέα

       Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

 Κεντρικό κτήριο Πανεπιστημίου αίθουσα Λήδα Τασοπούλου (Ναύπλιο)

Πληροφορίες για το πρόγραμμα της ημερίδας στο www.ts.uop.gr

Λογοτεχνική-ποιητική συνάντηση

Στις 6 Ιουνίου, το Μεγάρο Μουσικής διοργανώνει στον κήπο του μια ξεχωριστή λογοτεχνική και ποιητική συνάντηση. 

Η βραδιά θα ξεκινήσει με την απονομή των ετήσιων βραβείων του περιοδικού «Διαβάζω», ενώ στη συνέχεια θα παρουσιαστεί αφιέρωμα στον Κωνσταντίνο Καβάφη και την επιρροή που άσκησε σε ξενόγλωσσους ποιητές.

Οι ποιητές Γιάννης Δάλλας, Κική Δημουλά, Τίτος Πατρίκιος, Κυριάκος Χαραλαμπίδης και Δημήτρης Μαρωνίτης θα διαβάσουν σε ελληνική μετάφραση δείγματα αυτής της ποίησης.

ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 

Βασ. Σοφίας & Κόκκαλη, 210 7282000

Πηγή: Lifo.gr

Ο Σοφόκλειος ήρωας

«Ο ήρωας υφίσταται μια αδικία, ή κάτι που αυτός θεωρεί αδικία, και που διαπράττεται εις βάρος του ή εις βάρος κάποιων άλλων, οι οποίοι συνδέονται μαζί του με συγγένεια εξ αίματος. Την αδικία αυτή την κρατάει στη μνήμη του με τέτοια πικρία και αγανάκτηση, ώστε, σε πολλές περιπτώσεις, την αφήνει να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά στην ψυχή του. Κι ακόμα, χωρίζει τον κόσμο του σ’ εχθρούς και σε φίλους, που γι’ αυτόν αποτελούν ή αισθάνεται πως θα’ πρεπε ν’ αποτελούν δύο ασυμφιλίωτα στρατόπεδα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο , προσπαθεί να ανακτήσει το έδαφος που έχασε , να αποκαταστήσει την τιμή του ή την τιμή των συγγενών του, και σ’ αυτή την προσπάθεια καταστρέφεται ή κινδυνεύει να καταστραφεί.»*

Τα πρόσωπα αυτά λαμβάνουν μια απόφαση και υφίστανται μέχρι το τέλος τις συνέπειες της. Στη σύγχρονη δραματολογία τους ονομάζουμε "ήρωες", πρόσωπα τα οποία αυτοδιαχωρίζονται απο τον κόσμο των απλών ανθρώπων και περνούν στο χώρο των θεών. Ουσιαστικά πρόκειται για καθαρά αποκυήματα της φαντασίας ενός συγγραφέα χωρίς καμία ρεαλιστική υπόσταση. 

Ο Σοφοκλής όπως και οι υπόλοιποι τραγωδοί έγραφε για να διδάξει τα έργα του και όχι να ψυχαγωγήσει ή να εκ-παιδεύσει το κοινό. Το θέατρο ήταν πολιτική κι ασφαλώς όχι η πολιτική θέατρο! 

Γνώμη του γράφοντος είναι πως διαβάζοντας τα παραπάνω ίσως χρειαζόμαστε  να διδαχθούμε απο τον αγανακτισμένο Αία ή την εκδικητική Ηλέκτρα περισσότερο ως πολίτες και λιγότερο ως στατικοί θεατές που αρέσκονται στο κάλλος των αρχαίων κειμένων (με ότι το κάλλος συνεπάγεται). Οι "ήρωες" αντιστέκονται στην αδικία, αρκεί να τη αντιμετωπίσουν βαθιά ως τέτοια. Ο σύγχρονος άνθρωπος ίσως και να ηρωποιείται μέσα στην πραγματικότητα που επιδιώκει να τον ισοπεδώσει. 

Αρκεί να ξεκινήσουμε να προβληματιζόμαστε για το πόσο συνηθίσαμε την "αδικία".

*R.P. Winnington-Ingram, Σοφοκλής, Ερμηνευτική προσέγγιση, Ινστιτούτο του βιβλίου-Α.Καρδαμίτσα, σ.428

λοφτ

(άσκηση με δεδομένες σκηνικές οδηγίες απο σεμινάριο θεατρικού λόγου)

Νύχτα. Πρόσφατα ανακαινισμένο διαμέρισμα, γυμνό απο έπιπλα. Άνδρας ξαπλωμένος με την πλάτη στο πάτωμα.Φορά ακουστικά στ' αυτιά και παρακολουθεί μια μικρή ασπρόμαυρη τηλεόραση. Δίπλα του, τρία τσιγάρα κάναβης.Ένας δεύτερος μπαίνει στο διαμέρισμα.Κρατά δερμάτινη τσάντα και φορά κοστούμι κλασσικό και γραβάτα. 


Κάθεται στο πάτωμα με μαζεμένα γόνατα , τριάντα εκατοστά απ’ το προσκέφαλο του ξαπλωμένου .

Πέτρος: « Ακόμη εδώ...τέλεια...το παραμικρό δεν άκουσες ε;... Πήγα...Γύρισα..., μεγάλη επιτυχία! Ναι! Εντυπωσιακό ε; Το ξέρω πως χάρηκες κι εσύ... Δε βλέπεις την ώρα ε; Ούτε εγώ τη βλέπω... Την ώρα...Ναι, ναι το λάτρεψαν! Ναι σου λέω... Εντυπωσιάστηκαν ! “Τι υπέροχο σενάριο κύριε Φιλίππου! Εξαίσια δουλειά! Είναι ότι καλύτερο έχουμε διαβάσει το τελευταίο εξάμηνο! Ότι καλύτερο απο Έλληνα συγγραφέα. Εξαιρετική δουλειά!” «

»Στο λόγο μου! Αλήθεια! Έχω φέρει σαμπάνια... Να γιορτάσουμε! Τί άλλο; Φέρε ποτήρια...Βλέπω όμως πως ξεκίνησες να γιορτάζεις μόνος σου...Τσιγάρα... Τρία... Δεν κρατήθηκες ε; Τόσο σίγουρος είσαι! Μάλλον ανυπόμονος...σίγουρος κι ανυπόμονος. Σου είπα, στην καινούρια γειτονιά να τις ξεχάσουμε τις παλιές μαλακίες. Δεν είναι Γκάζι η Ερυθραία! Τσιγαριλίκια μόνο αν στερέψει το κεφάλι σου...όχι, όχι το παίρνω πίσω... στερεύει συχνά τελευταία...Αν κι αμφιβάλλω αν λειτουργησε και ποτέ...Στάσου... «

Σηκώνεται.

»Ήρθε απο’δω; Ήρθε ο Μάκης απο’δώ;

Κοιτάζει γύρω του ξαφνιασμένος.

» Δε σε πιστεύω... Κι εσύ ξάπλα; Αραλίκι κι άγιος ο Θεός; Αθεόφοβε, ξεκουράζεσαι μετά από τόση μηχανοραφία...Απαθής μέχρι αηδίας... Τί του είπες; Τί του’πες για το κείμενο; Αυτά που συμφωνήσαμε; Ελπίζω... αν και θα προτιμούσα να τ’ αποφύγω... Συμφωνίες μαζί σου είναι σαν τις συμφωνίες με το διάβολο...Εύχομαι να μείνατε μόνο στα τσιγάρα...αν και αν σου γυαλίσει εσένα κάτι, πουθενά δε σταματάς...Καθήκι απο τα λίγα...σεξ να’ναι καλό θα’ναι... Τί που το κατάλαβα, μυρίζει σπέρμα ως το διάδρομο...«

»Αν το μάθει; Καλύτερα ,όταν θα το μάθει... Τί γιατί; Γιατί είναι σίγουρο οτι θα το μάθει...Το’ δωσα σου λέω. Συμφώνησα αδερφέ, σωθήκαμε...Χαμπάρι ε; Χριστό! Τί ακούς πάλι; Γιόγκι των βουνών και των κάμπων... Τρομάρα μας, συγγραφέα του κώλου! Καλά που έχεις τα φιλαράκια σου να μας βγάζουν απ’ τ’αδιέξοδα όταν σκουραίνουν τα πράγματα...Κλοπή το λένε αυτό, το ξέρεις; Κλοπή! Ναι, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις. Εγώ είμαι ο μαλάκας που τρέχω για δύο! Λoγιστής-καμαριέρα!«

»Ναι σου λέω, τους άρεσε!  Το λάτρεψαν οι χαζογκόμενες!Ειδικά εκείνη η φακλάνα η Μπέκι , απ’το μπιφτέκι σίγουρα, μου είπε πως όλη νύχτα δεν κοιμήθηκε απ’ την ένταση των τελευταίων επεισοδίων του τρίτου κύκλου...Αυτός ο Μάκης δεν έγραψε καθημερινή σειρά, τον πόλεμο των άστρων έγραψε... “...και πόσο καλά αποτυπώνεται τη γυναικεία ψυχολογία...αριστούργημα!” ναι, σου λέω...όχι εσύ, ο Μάκης αλλά ψιλά γράμμτα για’ σένα,ε; Το παραδάκι να πέσει για να ξοφλήσουμε την καινούρια σπιταρώνα...Κάθαρμα...απ’ τα λίγα...ακόμη δεν το καλοπούλησες και ξεκίνησες τις αγοραπωλησίες, μαφιόζε!«

» Τί λες, να του δώσουμε κάτι για να κλείσει το στόμα του; Χαμό θα κάνει όταν το μάθει! Γελάς; Δε θυμάμαι να γελούσες όταν σου παίρναν τούτο το σπίτι για χρέη στο Ταμείο... Ξέχασες; Τα χρέη σε πνίξαν και την έκανες γυριστή του φίλου Μάκη... Από βδομάδα σε μήνα τον πήγαινες ως να του πείς πως έφτασε το σεναριάκι στα χέρια του παραγωγού σου...Τί θα του πεις τώρα; Το’ χάσαν στη διαδρομή από γραφείο σε γραφείο; Α, ρε κερατά... «

»Ούτε που σ’ ένοιαξε τί ώρα έχει πάει κι αν έχω γυρίσει ακόμη. Τόσο σίγουρος είσαι για τ’ απομνημονεύματα του Μάκη... Κάθαρμα...Γιατί σε υπηρετώ τόσα χρόνια δεν έχω καταλάβει... Ούτε κι οι άλλοι φαντάζομαι...«

»Έφερε και τα κλειδιά της βλέπω ,ε; Γιατί ρε; Τί την ήθελες αυτή τη γκόμενα; Εξυπηρετούσε... Χρήσιμη σου φάνηκε ...Ξέδιδες επάνω της τα πολλά που σου’ κάναν οι παλιοί σου γκόμενοι... Αποβράσματα...Πώς της το’ πες; Φτάσαμε σε τέλμα; Δεν μας οδηγεί πουθενά τούτη η σχέση; Τέτοιες μαλακίες σε τέτοια γυναίκα...κρίμα...τόσο καλή, τόσο φινετσάτη, πού να’ ξερε... χαραμίστηκε, κρίμα, τέτοιο κορμί, μαζί σου... περιφορά στα βραβεία και τις εκδηλώσεις...Της άξιζε να  ξέρει, αλλά εσύ...του κώλου σου το χαβά, μη μυριστεί τα φράγκα, τη στημένη φάση και σου γυρέψει μερίδιο...δεν είναι τέτοιος άνθρωπος...«

» Έχεις μια επιρροή επάνω μας... απορώ, σαν να μας υπνωτίζεις... «

»Α, ρε Μάκη, πιό πολλά αξίζουν τα καπνά σου απ’ την Καλαμάτα παρά το μυαλό τούτου εδω του μαλακιστηριού που έμαθε μια ζωή να επιπλέει  μέσα στα σκατά σαν φελλός-φαλλός κι οι άλλοι να βρίσκουν πάτο. Κλοπή αλλά ποιός μας σώζει μετά απ’ την κατρακύλα... Αντί για Ερυθραία μας βλέπω στους Αγίους Αναργύρους... Ομολογώ πως δεν μου ταιριάζει μετά από τόσα χρόνια δουλειάς, έστω κι αν υπηρετώ τούτο τον καραγκιόζη!Ενώ εσύ, δε χάνεις πολλά, Νίκαια , Νίκαια, ούτε πολλά ούτε λίγα...Θα’ χεις και τον πατέρα σου από κοντά που σε χρειάζεται μετά το εγκεφαλικό... Μην παίρνουν και τα μυαλά σου αέρα γιατί είδες τι μπορείς να γίνεις... Που να’ ξερες πόσα δίνουν οι μαλάκες οι Βέλγοι στο κανάλι για το σεναριάκι σου! Την Άρτα και τα Γιάννενα...«

» Τραγούδα, τραγούδα... αλήτη! Ως πότε δεν ξέρω...Και τί βλέπεις εκεί; Ε, δεν το πιστεύω, Η Αλίκη... Θα με τρελάνεις! Τι δουλειά έχεις εσύ μ’ αυτά...Θαύματα και κόσμοι μέσα σε μια τρύπα...Πώς ξεγελάς, πώς ξεγελάς...Φιλαράκι, αυτό δεν κλέβεται, έργο κλασσικό, είναι ιεροσυλία ακόμη και να το βλέπεις! Τί σου λέω... «

Δυνατά.

»ούτε ιερό ούτε όσιο έχεις!»

Βγάζει τ’ ακουστικά απ’ τ’ αυτιά του.

Σίμος: « Ήρθες φίλε μου... δε σε κατάλαβα.«

            Σηκώνεται. Χαμογελά πλατιά.

            » Λοιπόν... Μόνο ευχάριστα περιμένω! Είμαι έτοιμος!»

Πέτρος: « Λυπάμαι φίλε μου,θα σ’ απογοητεύσω... το απέρριψαν! Το χειρότερο που έχουν διαβάσει από  Έλληνα συγγραφέα το τελευταίο εξάμηνο! Μην ανησυχείς όμως...θα τις ρυθμίσω εγώ τις λεπτομέρειες...έτσι δεν έκανα πάντα! Συνέχισε τη γιόγκα σου και θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή για την Ερυθραία...Άλλωστε κι εδώ δε θα μείνεις για πολύ...  »

μεσοτοιχία η [mesotixía] :

(1. κοινός τοίχος δύο οικοδομών: Έχουμε ~ με το διπλανό σπίτι. 2. ο μεσότοιχος: Όλες οι μεσοτοιχίες είναι από τούβλα.
λόγ. μεσότοιχ(ος) -ία])

Τα μάτια του ξεχωρίζουν σαν μικρές άσπρες τσίπες ανάμεσα στα λιπαρά ματόκλαδα. Βλέμμα θαμπό, άρρωστο.

«Πού είναι τα παπούτσια μου; Πού τα πήγες; Θέλω τα παπούτσια μου!».Η χοντρή βαριά φωνή τρυπά το ντουβάρι και φτάνει στ’ αυτιά μου.

«Ήταν εδώ, στην καρέκλα!». Με τρομάζει.«Πού είναι τα παπούτσια μου!». Η ανάσα γεμάτη σάπια τροφή. Σάλια στεγνά, ξεραίνουν τις γωνίες γύρω και έξω από τα χείλη του. Τα μαλλιά λιπαρά, γκρίζα. Σκόρπιες κολλημένες μεταξύ τους τούφες σκορπίζονται στην κορυφή και φτάνουν ως το μέτωπο.

«Πού είναι τα παπούτσια μου! Καριόλα! Ήταν καινούρια παπούτσια! Καινούρια!». Ανασηκώνομαι και τραβώ τις κουβέρτες. Παχύς , ίσως λιγότερο από σαρανταπέντε αλλά το μέγεθος της κοιλιάς του ανισσοροπεί με την υπόθεση να’ ναι μικρότερος. Βαριανασαίνει και το χνώτο ακουμπά στα ρουθούνια μου. Σίγουρη είμαι. Σάπισμένα δόντια και αβάσταχτη τσιγαρίλα. Βαρύς καπνός που για χρόνια πολλά εισρέει ανεμπόδιστος.

«Σε ρωτάω μωρή! Εδώ τα είχα! Εδώ, στην καρέκλα! Καινούρια παπούτσια. Εδώ, σε μια τσάντα. Εδώ! Τριάντα ευρώ τα πήρα! Το καταλαβαίνεις μωρή καριόλα! Τριάντα ευρώ!». Ακουμπώ ξανά στο μαξιλάρι και κλείνω τα μάτια. Περιστρέφεται γύρω από μια παλιά ξύλινη καρέκλα. Ακουμπά την πλάτη της. Ξεφτισμένη. Φθαρμένο βερνίκι. Η φανέλα του γκρίζα. Διακρίνω τις λευκές υποψίες από τ’ άλατα του ιδρώτα. Φορά την ίδια βαμβακερή φανέλα από τότε που τον γνώρισα, ένα χρόνο και εννιά μήνες.

«Καινούρια παπούτσια! Τριάντα ευρώ! Θα πρέπει να δουλεύω δώδεκα ώρες στο ταξί για να τα βγάλω! Τριάντα ευρώ μωρή καριόλα! Τριάντα! Καινούρια παπούτσια κι εσύ τα έδωσες!».

Αδύνατο να ξανακοιμηθώ. Προσποιούμαι πως ακούω. Τ’ όνειρο που είδα χθες, το επόμενο που θα’ ρθει. Αποφασίζω να σηκωθώ. Η ανεργία με βαραίνει. Οι μέρες μου κυλούν με μεγάλες παύσεις.

«Με τρελαίνεις! Τα έδωσες, καινούρια παπούτσια! Χρωστάω εφτάμισι χιλιάδες στην εφορία, δύο χιλιάδες για το ταμείο, κι εσύ του τα έδωσες! Καριόλα! Δώσε του ο,τι θέλεις, δικό σου! Ό,τι θέλεις δικό σου, μα όχι τα δικά μου παπούτσια! Πού θα βρω τριάντα ευρώ! Ήταν καινούρια!».

Απέναντι του μια ηλικιωμένη γυναίκα. Κατάκοιτη. Αποστεωμένη. Ακίνητη με δύο σωληνάκια να διασχίζουν το αυλάκι ανάμεσα στη μύτη και το στόμα της. Ανοιγοκλείνει τα μάτια. Κουβέρτα κομπιασμένη, καφετιά από τη χρήση, τη σκεπάζει ως το λαιμό. Τα μάτια της μένουν ανοιχτά. Εστιάζει επάνω του. Εκείνος ξυπόλυτος. Γυμνός από τη μέση και κάτω. Τα φαρδιά μπούτια, χλωμά σαν αδειανά απο αίμα, στο λίγο φως του στενού δωματίου θυμίζουν υπερμεγέθεις μπουκάλες που άδειασαν και κανείς δε θυμήθηκε να γεμίσει. Ελάχιστες τρίχες και δύο γόνατα που τρέμουν.

«Πού είναι τα καινούρια μου παπούτσια μάνα; Πού; Γιατί του τα έδωσες;».

            Δεν ακούω άλλο. Δεν θέλω να σκέφτομαι άλλο. Δύο χρόνια στον όροφο κι ακόμη να συνηθίσω. Ξύπνησα.