Yapi

Φωτογραφία: Γιώργος Ζαφειρίου

Yapi

https://sites.google.com/site/omadaepta17071966/

http://tospirto.net/theater/news/12507

http://www.ert.gr/eidiseis/politismos/theatre/story/152936/#.UV7oXzfT6jM

http://youtu.be/pU2AzJ695io

Yapi

Φωτογραφία: Γιώργος Ζαφειρίου

Yapi

Η Ομάδα 7 παρουσιάζει:

Yapi

“A very nice place.”

Vol.1   Vol.2

Ιούνιος 2013

Η Ομάδα 7, που με βασικό άξονα την έρευνα πειραματίζεται στην αναζήτηση νέων μορφών  έκφρασης, παρουσιάζει με τη συμμετοχή δεκατεσσάρων performers μια νέα παράσταση η οποία εκτυλίσσεται σε δύο χώρους και περιλαμβάνει in situ ανθρώπινες εγκαταστάσεις. Ακολουθώντας τα αποτυπώματα τους, από τον σταθμό του Ελαιώνα μέχρι το Βυρσοδεψείο και από τον σταθμό της Ακρόπολης ως τον Κινητήρα Studio, το κοινό παρακολουθεί ένα πρωτοποριακό project.

Το Yapi είναι ο τόπος συνάντησης για πολλούς ανθρώπους, σε μια διαδρομή με πολλές στάσεις που καταλήγει στη δύση του ήλιου…

«Υapi: ημιτελής κατασκευή που προκαλεί μια αμήχανη χωρική κατάσταση, η οποία ενισχύεται από την διαρκή και πολύτροπη καθημερινή χρήση του»

Ο χώρος, ο χρόνος και ο άνθρωπος. Ο ένας που εντός του φέρει πολλά παράλληλα και αντιθετικά σύμπαντα. Η εθνική ταυτότητα, η κληρονομιά, το πολιτιστικό αποτύπωμα, η μοναδικότητα της προσωπικότητας. Το γιαπί, οι αναβολές, οι ανοικοδομήσεις, οι εκκρεμότητες, ο κύκλος της ζωής και ολόγυρα πατρίδα. Το φως που φεύγει και το φως που έρχεται.

Συντελεστές:

Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Βίκυ  Μαστρογιάννη

Σύμβουλος Δραματουργίας και Επινόησης : Άννα Τσίχλη

Βοηθοί σκηνοθέτη: Ξένια  Καλαντζή, Μαρία  Παπαδοπούλου

Σχεδιασμός Φωτισμού-Φωτογραφία-Βίντεο: Γιώργος  Ζαφειρίου

Eπιμέλεια Κίνησης: Ζωή  Σαρίδου

Κοστούμια: Μικέλα  Τσόντζου

Πρωτότυπη Μουσική: Παναγιώτης  Γεωργοκώστας

Ηθοποιοί:

Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Γιώργος Ανδράκης, Έλενα Γεωργίου, Νίκος Γεωργίου, Σπύρος Δέτσικας, Βάσω Καμαράτου, Σοφία Λιάκου, Μαίρη Λούση,  

Γεράσιμος Παύλου, Άννα Παπαδάκη, Βαγγέλης Παπαδάκης, Μαρία Πίγκου, Δημήτρης Πρωτογεράκης, Γιάννης Τζέμης

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρία  Μπινίκου (maribinik@yahoo.gr)

Info:

Yapi Vol.1. :

Στο χώρο του Βυρσοδεψείου από 1 έως 10 Ιουνίου     

Συνάντηση 1^η  με το κοινό : 18:45 στο σταθμό μετρό του Ελαιώνα.

Συνάντηση 2^η  με το κοινό: 19:00 στο Βυρσοδεψείο.

Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά

Yapi Vol.2. :

Στο χώρο του Κινητήρα Studio , 15 &16, 22 & 23, 29 & 30 Ιουνίου

Συνάντηση 1^η  με το κοινό: 18:45 στο σταθμό της Ακρόπολης.

Συνάντηση 2^η με το κοινό: 19:00 στον Κινητήρα Studio.

Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά

Yapi

“A very nice place”

Vol.1. Βυρσοδεψείο               Vol.2. Κινητήρας Studio

        (1-10 Ιουνίου )     (15 &16, 22 & 23, 29 & 30 Ιουνίου)

Παραγωγή: Ομάδα 7

MACBA, Barcelona

Η παράσταση και η αναπαράσταση.
Το είμαι και το φανερώνω.

Ερχόμαστε κάθε πρωί αντιμέτωποι με την πραγματικότητα ή με το φάντασμα αυτής; Αναρωτιέμαι αν η πρώτη σκέψη που κάνω κάθε πρωί, μόλις ανοίξω τα μάτια είναι ίδια μ'εκείνη που κάνει κάποιος άλλος. Αν μπορώ να φανταστώ τα όνειρα που είδαν οι γείτονες το προηγούμενο βράδυ.
     Δυστυχώς,θα με προβλημάτιζε  να μάθω πως είμαστε τόσο προβλέψιμοι ακόμη και στον ύπνο μας. Η ανθρώπινη μοναδικότητα θα αποδεικνυόταν απατηλή. Αν πάλι, κάνουμε τόσο διαφορετικές, απειράριθμες σκέψεις  στον ύπνο μας τότε γιατί η καθημερινότητα που μας περιβάλλει να είναι τόσο επίπεδη; Κρίμα να μην μπορούμε να εκμεταλευτούμε την έμπνευση που το υποσυνείδητο στέλνει σαν ανάγκη όταν κλείνουμε τα μάτια...

Καλημέρα σας!

Μήδειες

«Η ιστορία της Μήδειας συνοδεύεται πάντα από τις περιπέτειες της αργοναυτικής εκστρατείας, το βαρβαρικό παρελθόν, τον ανεπιτυχή έρωτα, την εξορία, τις μαγικο-θρησκευτικές αρετές, την επιθυμία νοσούσα και κύρια τον ανόσιο φόνο της: την παιδοκτονία.(…)

            Έτσι πριν τον Ευριπίδη, ακόμα, αλλά και πολύ περισσότερο μετά από αυτόν, η Μήδεια δεν είναι ποτέ ίδια. Αλλάζει προσωπεία, γλώσσες, αποδόσεις, ιδιότητες και χαρακτηριστικά. Έτσι ώστε σήμερα πια να μιλάμε για «Μήδειες». Η Μήδεια και το δράμα της ερμηνεύεται, ζωγραφίζεται κατά καιρούς, ξεχνιέται κατά καιρούς και επιστρέφει, αναπλάθεται, σχολιάζεται, ξαναγράφεται, παίζεται συνεχώς και από διάφορες μορφές δραματουργίας, τέχνης και ρητορικής: λογοτεχνία, ποίηση, κινηματογράφο, γλυπτική, όπερα, ζωγραφική, θέατρο.»[1]

            Η μορφή της Μήδειας ξεπέρασε το μύθο. Ταξίδεψε στο χρόνο, συνδέθηκε με τις εποχές και τους τόπους που διέτρεξε η ιστορία της, συζητήθηκε, απασχόλησε, προβλημάτισε και ενέπνευσε. Μέσα από την καταδικαστέα πράξη της παιδοκτονίας αναδύονται οι πολλαπλές ηθικές και φιλοσοφικές διαστάσεις της αρετής και της εκδίκησης, του δίκαιου και του άδικου της ανθρώπινης δέσμευσης σ’ ένα σύστημα γραπτών και άγραφων νόμων και κανονισμών στα πλαίσια της ανθρώπινης συνύπαρξης. Η πράξη της, μας συγκλονίζει πολυεπίπεδα, τόσο όσο ίσως και το μέγεθος της  υπερμεγέθους παρουσίας της στο χωρο-χρόνο.

              Η Μήδεια στον Ευριπίδη δεν συγχωρεί και εκδικείται με μένος απάνθρωπο την ίδια τη φύση της. Είναι η μάνα που διαρρηγνύει το μητρικό δεσμό και στρέφει το μαχαίρι στο εσωτερικό της σάρκας της, στον καρπό του έρωτα, στο παράγωγο του πάθους της προς τον Ιάσονα. Παραληρεί σε έκσταση εκδικητική και αλλάζει την ανθρώπινη υπόσταση για μια παρουσία απόκοσμη, σατανική σχεδόν που όμως παράδοξα γοητεύει το κοινό και το παρασύρει να την δικαιολογήσει για τα έργα της.

               Το πρόσωπο της ηρωίδας υπερ-μεγεθύνεται πέρα πολύ από το ανθρώπινα δεδομένα μέσω των μαγικών ιδιοτήτων που της αποδίδει ο ίδιος ο μύθος και κατ’ επέκταση ο Ευριπίδης και στη συνέχεια με τους χαρακτηρισμούς της ως «σοφή» για την έμφαση στο υψηλό πνευματικό επίπεδο  (285:«σοφή πέφυκας», 294-5: «χρη δε…σοφούς», 677: «μάλιστ’, επεί τοι και σοφης δειται φρενός») ή «λιονταρίνα» για την έκφραση της δεινής σκληρότητας του χαρακτήρα της (1406-7: «οιά τε πάσχομεν εκ της μυσαρας /και παιδοφόνου τησδε λεαίνης;»).

             Παραστάτης και οδηγός της, ο έρωτας. Είναι ο υποκινητής της καταστροφής και ο ηθικός αυτουργός των εγκλημάτων της. Πρόκειται για έναν έρωτα πολυδιάστατο που καταλύει τον εσωτερικό κόσμο της και την εξουθενώνει ηθικά. Έρωτας προς το αντικείμενο Ιάσων αλλά και προς το εσωτερικό ναρκισσιστικό υποκείμενο Μήδεια (ο ερώμενος εαυτός). «(…)Το δράμα της Μήδειας παίζεται, από την αρχή του μέχρι το τέλος του, με μια ακαμψία απόλυτα ερωτική δηλαδή ισχυρά και ατέρμονα κλειστή: η Μήδεια θα οδηγήσει την ερωτική ιστορία της προς ένα τέρμα, όχι για να την τελειώσει αλλά για να την αποθεώσει (και να την εναποθέσει, να την ασφαλίσει) μέσα σε μια τρομακτική, βάρβαρη ένωση. Γιατί ο σκοπός του έρωτα είναι η οπωσδήποτε ένωση και η βαρβαρότητα του η οποιαδήποτε πράξη για να την κατορθώσει.»[2]

              Η Μήδεια είναι ο μύθος αλλά και η ζωή. Είναι η ιστορία αλλά και τα πρόσωπα. Σχηματίζει το αρχέτυπο της μητροκτόνου αλλά και του θύματος μιας ανήθικης προδοσίας που αναιρεί τους θεσπισμένους όρκους. Όπως κι αν ειδωθεί, αναλυθεί, εκτιμηθεί, παρασταθεί,  θα εξακολουθεί να προβληματίζει  γιατί δηλώνει το «πέρα» από το ανθρώπινο μέτρο κι αυτό το στοιχείο όσο φοβίζει τόσο παρασύρει-«μαγεύει». Οι μαγικές της ιδιότητες αποδεικνύονται ενεργά ισχυρές ακόμα κι απέναντι στο χρόνο. Η βάρβαρη Μήδεια ταξιδεύει αθάνατη πάνω στο άρμα της και θα συνεχίσει ως το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού.

---

[1] Πρόγραμμα: Μήδεια (Ευριπίδη), Εθνικό Θέατρο, Κεντρική σκηνή, 1993, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Εισαγωγικό σημείωμα του Γιώργου Χειμωνά στην μετάφραση της Μήδειας

[2] Πρόγραμμα: Μήδεια (Ευριπίδη), Εθνικό Θέατρο, Κεντρική σκηνή, 1993, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Τι να ευχηθούμε; Υγεία και θάρρος. Τι να περιμένουμε; Τίποτε που να μην το έχουμε επιδιώξει.
Κάθε μέρα να γίνει πράγματι μια νεα μέρα, κι αν μπορεί, διαφορετικά καλύτερη!